Historyjka Karoliny

Do Karoli: Zapewne zabijesz mnie za to, że to publikuję,  bo sama mi tego zabroniłaś na dzisiejszej lekcji języka polskiego, ale co mnie to. xd Wiem, że i tak mi nic nie zrobisz. Najwyżej się na chwilkę obrazisz, więc... Pff... <33
Do innych: Cała ta historia jest pisana przez moją przyjaciółkę Karolinę i jest... no cóż... o mnie. xd

************

A więc... Le Andzia chodziła do szkoły, ale źle się uczyła, więc nie było w Polsce pracy dla ludzi z jej wykształceniem. Co jest też oczywiste, że nie ma gdzie mieszkać, no bo nie ma kasy. Niestety w Polsce nie było już wolnych żadnych śmietników, więc musiała polecieć do Anglii (nie stać jej było na bilet, ale jej ulubiona koleżanka dała jej go na urodziny [nie, nie mogła jej do siebie zabrać. xd]). W Anglii znalazła swój wymarzony śmietnik. Pewnego dnia, podczas gdy brudna i zaniedbana umierała na ławce, zakochał się w niej Harry. Długo rozmawiali i on zaprosił ją do swojej willi, gdzie potem się ykhym... Następnie kazał jej się wynosić, ale po trzech latach wreszcie poszedł do Andzi (cały czas jej szukał, ale w Anglii jest wiele śmietników, a poza tym faceci mają spowolnione myślenie xd) wręczając jej pierścionek zaręczynowy. Przeprosił ją i powiedział, że to prawdziwa miłość. Andzia się ucieszyła. Po jakimś czasie wzięli ślub, potem pojawiło się dziecko, później drugie. I tak nędzne życie Andzi zmieniło się w o wiele lepsze. KONIEC :*